Przedmiot ma na celu przekazać wiedzę, w tym cel i zasadność, dokumentacji prac konserwatorskich-restauratorskich zabytków na podłożu papierowym i skórzanym.

Studenci kontynuują prace nad projektem konserwatorsko-restauratorskim dyplomowego obiektu. Celem prac w semestrze jest samodzielne przygotowanie się do realizacji projektu konserwatorskiego pod opieką promotora. Studenci przedstawiają wyniki swoich prac dotyczących następujących zagadnień: przedstawienie historii obiektu, omówienie analizy formalnej i stylistycznej. W prezentacji multimedialnej przedstawiają stan zachowania i przyczyny zniszczeń skupiając się na wewnętrznych (technice i technologii wykonania) i zewnętrznych czynnikach niszczących. Analizują i dyskutują nad literaturą przedmiotu konserwacji lub pewnych jej aspektów np. oczyszczania obiektu, uzupełniania ubytków, dublażu itp. Formułują diagnozy konserwatorskie.

Jednocześnie student pogłębia problematyką zniszczeń obiektu. Przygotowuje się także do opracowania metod konserwatorskich związanych z obiektem.

Studenci III roku w ramach zajęć pracowni konserwacji bloku książki zabytkowej, pod kierunkiem prowadzących, realizują konserwacje-restauracje zabytkowych książek. Staranny dobór obiektów zróżnicowanych pod względem: tematyki, datowania, techniki wykonania (rękopisy, rękopisy z iluminacjami, druki, druki z ilustracjami itp.) oraz stanu zachowania materii zabytkowej (od niemalże całkowitego destruktu po książki wymagające niewielkiej ingerencji) pozwala studentom na zdobycie doświadczenia w poznaniu i doborze odpowiednich metod, materiałów i środków stosowanych w tej dziedzinie konserwacji-restauracji. Podstawowe zagadnienia dotyczą: wykonania dokumentacji konserwatorskiej opisowej i fotograficznej, zróżnicowanie działań konserwatorskich-restauratorskich w zależności od techniki wykonania obiektu, stanu zachowania materii zabytkowej oraz atrybutów obiektu. Planowanie zabiegów konserwatorskich oraz organizacja warsztatu i kolejnych etapów pracy z uwzględnieniem specyfiki zabytku jakim jest forma kodeksu czyli złożoność budowy, duża powierzchnia substancji zabytkowej, funkcjonalność konstrukcji oraz walory estetyczne i merytoryczne. Metody oczyszczania mechanicznego, oczyszczania chemicznego, zabiegi wzmacniające i stabilizujące osłabiony papier, utrwalania warstwy druku, pisma, pieczątek oraz warstwy malarskiej, uzupełnianie ubytków papieru w maszynie jak i manualne.
W bloku zajęciowym każdy ze studentów prowadzi dokumentację (opisową i fotograficzną), dziennik i „kieruje” zabiegami konserwatorskimi obejmującymi wybrany, przynajmniej jeden zabytek. Student przygotowuje na jego temat krótką prezentację, a także omówienie wybranego zagadnienia z dziedziny konserwacji i restauracji zabytkowych bloków książek. W praktyce poszczególne procesy konserwatorskie często realizowane są zespołowo, co stwarza możliwość efektywniejszej pracy oraz bezpośredniego uczestniczenia w zróżnicowanej gamie zabiegów. Jednocześnie kładziony jest nacisk na umiejętność działania w grupie, kreatywnej organizacji oraz adaptacji pracowni do poszczególnych procesów.
Bezpośredni kontakt z oryginalną, zabytkową substancją stwarza możliwość ukształtowania właściwych zachowań i postaw zgodnych z etyką, sztuką i rzemiosłem konserwatorskim.
Po zakończeniu konserwacji bloku książki dalsze prace związane z oprawą prowadzone są w ramach Pracowni konserwacji-restauracji oprawy książki zabytkowej.